KRAL SUS ARTIK
Bu seslenişi yapmak
için, bugünün şartlarında cesaret ister. Korku almış başını gidiyor. Önüne
geleni yuvarlanmaya davet ediyor. Sadece kraldan veya krallardan öte mi? Hiç
değil…
Muhalif tarafın;
muhalefetin hiçliğin tekrarına; Yani, yeni bir şey söyleyememe hastalığına
tutulması da korkunun sebebidir. Hâlbuki akıl ve evrim hiç durmadan bir şeyler
söyler. Yaratıcının büyük kıymetidir akıl; düşüncenin, becerinin karşılığıdır.
Çok büyük ve önemli
bir referandum yapıldı ülkemizde. Herkesin birey olduğunun hatırlandığı; bütün
siyasilerin; siyasetçilerin halka indiği, halkın baş tacı olduğu anlatıldı.
Siyasetin bir ilim olduğunu ısrarla hatırlatmak isterim. Kral çıplak demenin de
geride kaldığını… Krala; sus artık! Veya Kral, yeter artık demenin siyasi
değeri olduğu kadar, sosyolojik karşılığı da olmalıdır.
Asıl endişelendiğim
konu; kraldan fazla kralcılar… Televizyonların karşısında, korkunç bir zaferin
tarafında; kendi ülke insanını yenmiş; sanki yere düşmüş ölü bedenleri hırsını
alamayan bir canavara dönmüş bedenin tekmeleriyle tekmeliyor…
Neredeyse; zar ve
zorla veya büyük çalışmanın hakkıyla kazananın tarafında olan bir gazeteci ve
hukukçu; haline bakılırsa çok iyi giyimli, entelektüel bir duruş sergileyen
konuşmacıya söz verildi. Eline aldığı şey, ne saz; ne de mikrofondu; sanki bir
silah tutuyordu. Söylediği sözün korkunçluğunu belli ki tecrübe etmiş, insan
selini galeyana getirebilecek veya en çok inanmışın; yani kralın tarafında
olduğunu ilan etmek istercesine;
“ Bu, Evet’in veya
Hayır’ın savaşı değil; Hak ile Şer Cephesinin savaşıdır!” Deme cesareti… Çünkü
buna benzer seslenişler o kadar yatkın, yerleşik, karşılık bulur oldu ki; o da
söylese ne olur?
Muhalifler bunun
zafer olmadığını istedikleri kadar ilan etsinler. Bıyık altından bu kadar büyük
“hayır” oyunun çıktığının sebeplerinin kendileri olduğunu da düşünsünler!
İnanmışlıkla süslenmiş, istikrar ve ilime ait olduğu kadar; halka, millete ait
projelerin yetersizliğini tartışmayan hiçbir kurum, kuruluş, siyasi parti;
kendi zaferinin kıymetini, onurunu, itibarını yaşayamayacaktır.
Sanatçı John Berger
boşu boşuna seslenmemiştir krala; “ Kral, dinle beni! Hatayı yenemezsin. Hata
ya vardır ya yoktur, eğer varsa üzerinin örtülmesi gerekir. Biz onların
hatasıyız. Kral. Asla unutma bunu!”
Siyaset, topluma, halka, onların güncel hayatlarına etki ve
düzenleme yapabilme sanatıysa; bütün siyasetçilerin peşinde koşacağı öğreti bu
olması gerekirken; savaşın zaferini balkon konuşmasıyla halka yapanların büyük suskunluğu,
zaferden çok kaybedişin çaresizliğini görmemek olmaz…
En büyük şehirler;
ekonomide, sosyolojide, teknolojide, ticarette; karşı durup;” Kral, yeter
artık!” demenin karşılığı, zaferi taçlandıramamıştır. Hele, Cumhurbaşkanının
konuşmasını yaparken hemen arkasında duran; kraldan fazla kralcı ve iktidarı
içten içe kemirenlerden birisi; Yiğit Bulut’un kara düşmüş yüzünü görünce
insanın içi acıtıyor…
Niçin, şöleninin
coşkusunu yaşamıyorsunuz? Başbakan da, Cumhurbaşkanı da bunun kaybedeni yok!
Kazananı millet! Yaklaşık 24 milyon insan bu referanduma karşı durmuşken,
kazananı nasıl millet oluyor? Karşı duranların teröristlerle yan yana
gösterilmeye çalışmanın özrü bu mudur? 24 milyonunu bu şekilde teselli etmeniz
mümkün mü?
Farkındayım ki; son
15 yıldır, siyaset cephesi karşılıklı konuşmuyor, tartışmıyor. İktidar; güç,
öyle bir öncü oldu ki yalnızlığa; büyük yalnızlığa doğru gidiyor. Bizler,
barışı, sevgiyi hissedemiyoruz.
Milletimiz kazandıysa;
niçin büyük bir kitlede korku, karamsarlık hâkim? Üstelik bu kadar gelişmiş bölgelerde,
bu kadar okuryazar içinde;24 milyon insan yanılıyor olabilir mi?
Bir
fizikçinin-dehanın; Einstein’in arkadaşı Max Born’un karısına yazdığı mektupta;
“ Canlı olan her şeyle öyle bir dayanışma duygusu içindeyim ki,
birey nerede başlamış, nerede son bulmuş artık önemli değil benim için…”
inancını, bizler; sıradan insanlar yüceltebilir, içselleştirip yaşamımıza
katabilir miyiz?
Çok zor. Canlı olan
her şeyi anlamanın ileri görüşlülüğünü besleyen dereleri, derecikileri,
ırmakları aramak, bulmak, derin ormanlarda ki hayvanların, hayvancıkların
patikalarını bulmak, takip etmek gibi bir beceri çok az insanda vücut buluyor.
Asıl şunu merak
ediyorum. Herkes kendi yarattığı krala ; “Kral. Yeter artık!” diyebilecek mi?
Demokrasi, ölene kadar kodlukta oturmak, gösterisiyse, bunun adını, anlamını
tekrar yorumlamak daha akılcı değil mi? Bir de bütün kralların uykusunun
işkenceye dönüştüğünü, her daim rakipleri tarafından alt edilme korkusu
yaşadıklarını tarih bize öğretmişse; içimizde ki krallara bile;
Kral Sus Artık!
Yeter artık! Demenin görgüsü, uygar düşüncesi, yaşam biçimine dönüşse iyi olmaz
mı?
Güven Serin
